گروه روزنامه‌نگاران « اكسير »

exir — Sun, 04 May 2008 16:17:18 GMT

تــــعــــطــــيــــل...

exir — Mon, 10 Sep 2007 05:46:15 GMT

شماره دهم- ویژه نامه جوان- یکشنبه، 4 شهریور86

exir — Wed, 05 Sep 2007 06:32:18 GMT

یادداشتها

مصاحبه با علی قاسم‌زاده

ما متهم نیستیــم!

------------

برچسب جادویی

مصاحبه‌ها:

1-مصاحبه با یک جوان

پاپ‌کورن فروش!

-----------

2-مصاحبه با

مامور طرح

ارتقاء امنیت اجتماعی

گزارش ویژه از پاساژ و خیابانگردی در

مجتمع پارک و خیابان نظر:

شب جمعه و پاساژگردی

گزارش تزئینی از پیست اسکیت

پل فردوسی:

1-مانتو سبزه یا مانت صورتیه؟!

---------

2-گزارش از زیر پل خواجو!

----------

3- NGO، جایی برای زندگی

مصاحبه با دو کنکوری معمولی

کنکور از قهوه هم تلخ‌تر است!

گزارشی از گلستان شهدا:

قبرستانی که مرده‌ندارد!

گزارش از حوزه هنری:

با هنر، جهان را به تماشا می‌نشینیم.

------------

گزارش از نشست مدیر سازمان

ملی جوانان اصفهان به

مناسبت روز جوان

چند یادداشت بر پاداش سکوت

اندر آداب خواستگاری

چگونه زن بگیریم

----------

این یک داستان واقعی است

تو فکر کردی من دخترمو از آب گرفتم؟!

------------

شعر:

ماییم مجرد!

کمیک استریپی از

مصائب انتشار

ویژه‌نامه جوان!

کمیک استریپ: مصائب انتشار ویژه نامه جوان!

exir — Sun, 26 Aug 2007 06:25:18 GMT

مگه من دخترمو از آب گرفتم؟! - ماییم مجرد!

exir — Sun, 26 Aug 2007 04:25:18 GMT

کی کپه کوفته؟

حميد ربيعيان

-پسره بی همه چیزي، پک و پوز يه وري.

آخه آدم چقدر می تونه رودار باشه؟اون درست و مشقي كه خوندي، بخوره تو اون سر بی مغزت.پسره نفهم، با جیب خالی؟؟؟

-ببینید جناب حاجی! ما همچین بی چیزي بی چیزم كه نیومدیم.بعد فارغ التحصیلی استادم بهم قول داده تو موسسه تحقیقاتی با ماهی 200 هزار تومن کار کنم.

-200 تومن؟؟؟!!!

200 تومن که به گدا بدی قهر می کوند.تو فکر کردی من دخترمو از آب گرفتم؟

وخی جمعش کن بچــــــــه! می خوای پوسته خربوزه بذاری سری سفره دخترم؟

-ببینید ما با دختر شما همه حرفامونو زدیم.

-تو غــــــــلط کردی! اصش این دانشگاوا شدس محلی فِشاد.خوشي او روزا که دانشگاو و این برناما نبود.می رفتی دمی حجره کار می کردی هم درس بود هم زندگی.درسی زندگی یاد می گرفتیم.

تو الان 24 سالدس هیییییچی نداری؟!پول نداشته باشی کُلادو باد بردس! آره دادا!

-ببینید،آخه همه چیز زندگی که پول نیست!

-بیخود برا من نُوا سریالا تیلیویزیونو در نیار.وقتی ماشین و خونه و کار درست حسابی پیدا کردی.بیا تا بینیم چیکار میشه کرد.

-آخه حاجی یه کمی منطقی باشید.من اگه یه کار گیر بیارم با ماهی 500 تومن(که بعید می دونم)اگه ماهی 300 تومن بذارم کنار.بعد از 11 سال می تونم 40 ملیون جمع کنم.اگه فرض کونیم تا اون موقع زیمین گرون نشه(که محاله) بنده بعد 11 سال می تونم یه قوطی چی آپارتمان تو سپاهان شهر بخرم.

-خب برو 11 سال دیگه بیا.مگه مجبوري حالا زن بيگيري؟ تقوا پيشه كن!

-حاجی مثل اینکه شما متوجه نیستید.

-خیلی خبم متوجهم.

-حاجی، ما دوتا هم ديگه رو دوست داریم.

-به من چه! مگه هر کی هر چی دوست داره باید بره بسونه؟منم قلیون با تانباکو میوه ای دوست دارم؛برم بسونمش؟؟

من واسه دخترم هزار و یه آرزو دارم.همیطوری شِرتکی بدم به یه آدم گاتوری بره؟!! تو بودی یه همچی کاری می کردی؟

-حاجی خدای ناکرده ما مهندسیما!

-وخی جمعش کون.حالا با ای وضعی دانشگاه آزاد، به دیوار بزنی مهندس می ریزه پايين.حالا هرچی از دیوار ریخت باید بیاد دختر منو بسونه؟!!

-به من می گی خاک دیوار؟!!

خاک تو سری کله کچلت بوکونن.راست می گفتن که هیییچی حالید نیس.مرتیکه یوری پوز پف کرده مفنگی چارلنگ.اگه من خاکی ديوارم، تو مثی پلی اتیلنی اشباع نشده ای.....خیلیم دلت بخواد. لیاقتد یه آدم قالتاقی پول در رفته بی همه چیزه که بیاد چار قالپاقدو بذارد پاینو حسابی بِدوشدد و دختردم بدبخت کوند.....فکر کردی ما نیميتونسیم مث شوما بشیم؟ ..آره ما می تونسیم مثی شوما بشیم اما شوما عمرآ بفهمی فرقی تابع هیپربولیک با پارابولیک چیه! همون بهتر که با این جهلت صُب تا شوم بری حجره و مردومو بچاپی.آدمی کپه کوفت تر از تو ندیده بودم.مجسمه کوفت و زهرماری تو.می دونی ما تو رو چلغوزم حساب نیميکونیم.

به دخترد بوگو اگه منو می خواد می باس قیدی ای آقا کچلشو بزند.یا منو می سونه یا آقاشـــــــــو.

باش تا صبح دولتت بدمد.

---------------------------------------------------

ماییم مجرد . . .

زهرا حسن زاده

بی یار و کَس و بی سر و پاییم ...مجرد

آزاد و کمی سر به هواییم ...مجرد

هم روی زمین ِ چمن و کوه و در و دشت

هم توی بیابان و فضاییم ...مجرد

هم توی ترافیک شب و هم صف بنزین

هم توی عروسی وعزاییم ...مجرد

با تخمه و اینترنت و روزنامه و رانی

اینجا که نه ...آنجا ...همه جاییم ...مجرد

ای کوروش ِ بی خواب ! لالا كن سرِجایت

زیرا که جهان باشد و ماییم …مجرد !

در حسرت دیدار که بی عرضه ترینیم

تنها نه که خود ، با رفقاییم… مجرد

از وسوسه ی مرکز رویان نهراسیم

باید بپذیریم و نزاییم … مجرد !

حرف است خدا فرد عزب دوست ندارد

عمریست که ما مثل خداییم … مجرد !

وقتی به جهان همدم دلخواه نباشد

شاید بشود گفت : " چراییم ...مجرد ؟ "

وقتی که سجل داشته باشیم و ندارد

نام دگری را ، فلذاییم …مجرد !

چگونه زن بگیریم؟!

exir — Sun, 26 Aug 2007 04:24:18 GMT

اندر آداب خواستگاري

چگونه زن بگيريم

رضا احسان پور

1- يه نفر را كه اصلاً نمي شناسيد از توي تاكسي، خيابون و يا حتي دانشگاه نشون كنيد و به هر دليل مزخرفي هم كه شده عاشقش شويد.بعد هم بلافاصله بايد يك شكست عشقي بخوريد(جزئياتش با خودتان)

2- تا يك هفته نه حمام برويد، نه موهايتان را شانه بزنيد، نه غذا بخوريد و نه حتي مسواك بزنيد.از تلويزيون هم فقط شبكه چهار را تماشا كنيد.يكي دوتا غزل و شعر هم محض احتياط حفظ كنيد، بد نيست.

3- خانواده ي شما متوجه تغيير حالت شما مي شوند و كم كم شروع به معرفي انواع و اقسام دخترهاي دم بختي كه توي فاميل و در و همسايه مي شناسند به شما مي كنند.

4- نكته ي مهم در اينجا اين است كه علي رغم ميل باطنيتان شما فقط مجبور به ازدواج با يكي از اينها همه مورد خوب هستيد، پس سعي كنيد خوب انتخاب كنيد.

5- براي تشريفات هم كه شده يكي دوتا ملاك انتخاب همسر براي خودتان در نظر بگيريد.ازجمله:قد، وزن، وضع مالي خانواده و . . .

6- ملاك هاي اخلاقي را از بيخ بي خيال شويد.چون اگر طرف دختر خوبي باشد كه هيچي ديگه، خيلي خوبه. و اگر دختره، دختر بد و قالتاقي باشد، بخواهيد و نخواهيد يا كلاهتان را برمي دارد و يا نهايتاً يك كلاه گشاد سرتان مي گذارد.پس همان بهتر كه وقتتان را بيخود صرف اين مسائل نكنيد.

6- از همان ابتدا به فكر پايان كار و سهم الارث همسر آينده تان باشيد.خانواده هاي كم جمعيت را در اولويت قرار بدهيد.اگر كه خانواده همسر آينده تان، پسر نداشته باشد، مطمئن باشيد كه پس از 120 سال نونتان توي روغن است.

7- يك دست جوراب تميز،خوشبو و لزوماً بدون سوراخ براي روز خواستگاري كنار بگذاريد.

8-خريد گل و شيريني براي مجلس خواستگاري هيچ لزومي ندارد.اصلاً مگر پول علف خرس است؟ تازه هنوز كه هيچ چيز معلوم نيست.اگر قرار باشد هفته اي هفت روز و روزي دو سه جا خواستگاري برويد كه ديگه چيزي ته جيبتان باقي نمي ماند.

9- اصولاً خواستگاري درمان خوبي براي سوءتغذيه است.خجالت را كنار گذاشته و در مجلس خواستگاري تا مي توانيد دلي از عزا در بياوريد. اول از ميوه هاي كمياب و گران قيمت آغاز كنيد.مايعات و نوشيدني ها را در پايان مجلس بنوشيد تا دچار مشكل نشويد.

10- به بهانه دستشويي رفتن تمام خانه همسر آينده ي احتماليتان را بررسي و متر كنيد. اگر قرار است داماد سرخانه شويد، نوساز بودن خانه را از ياد نبريد.

11- اگر در همان نگاه اول از دختر مورد نظر خوشتان نيامد، همان لحظه ابراز نكنيد.بعد از رفع مشكل سوءتغذيه، موضوع را با مادرتان در ميان گذاشته و زحمت را كم كنيد.

12- مراقب آهنگ زنگ موبايلتانان باشيد.ايني كه الان هست، مجاز نيست.عوضش كنيد.

13- از آنجايي كه مجبوريد كت و شلوار بپوشيد و مثل دوش حموم همينطور شُرشُر ازتون عرق بريزد، خواستگاري رفتن هاي مكرر و مداوم كمك شاياني به كاهش وزنتان مي كند.

14- در مجلس خواستگاري همه ي نگاه ها زوم شده روي شما، پس كاري با دماغتان نداشته باشيد.

15- صداقت و راستگويي كجا، مجلس خواستگاري كجا! تا مي توانيد دروغ بگوييد. بعد از ازدواج آنقدر فرصت هست كه با يك شاخه گل هزارتومني، همه چيز را از دل همسرتان در بياوريد.

16- اگر به دل هم نشستيد و از هم خوشتان آمد، و همه ي چيزها همانطوري بود كه شما مي خواستيد، خيلي معطلش نكنيد.هرچي مهريه خواستند بدهيد.اصلاً كي داده و كي گرفته؟ اگر هم يك روز تصميم به طلاق دادن گرفتيد، مي توانيد همسرتان را تا سر حد گفتن جمله ي زيباي " مهرم حلال، جونم آزاد " شكنجه روحي و رواني و جسمي بدهيد.

17- فعلاً خودم هم دارم مي روم خواستگاري. اگر رفتم و زنده برگشتم و به نتيجه اي رسيدم، نكات مفيد براي ادامه ي يك زندگي موفق را برايتان مي گويم.

پس اين جوراب هاي من كو ؟

گزارشی از فعالیتهای حوزه هنری اصفهان

exir — Sun, 26 Aug 2007 04:22:18 GMT

با هنر، اصفهان را به تماشا می‌نشینیم!

ريحانه شريف

اين جا اصفهان ترين جاي اصفهان است. در جوار ميدان نقش جهان, با هنر جهان را به تماشا مي نشينيم.

حوزه ي هنري سوره(www.artesfahan.com) , دفتر مركزي_ خيابان استانداري_ خيابان سعدي.

گزارشي را كه مي بينيد تنها بخشي از فعاليت هايي است كه اين جا صورت مي گيرد.

كانون فيلم حوزه ي هنري سوره

سه شنبه ها با فيلم

سه شنبه ها بعدازظهر سالن ميزبان علاقه مندان جدي ِ سينما, مخصوصا سينماي هنري و مستند مي باشد.

در بدو ورود نرگس را مي بينم, چند سال قبل با هم داور جشنواره ي فيلم كودك و نوجوان بوديم.الان دانشجوي سينماست و از پايه هاي ثابت كانون فيلم به حساب مي آيد. از بچه هاي گروه آن زمان چند نفر ديگر را هم ميبينم. نرگس جايي رادر رديف آخر نشان مي دهد كه جاي اختصاصي اوست! همان جا مي نشينيم. برنامه سر ساعت شروع مي شود و جالب تر آنكه اكثر افراد هم حضور دارند.

همان طور كه گفتم جلسه هاي هفتگي سه شنبه هاست و اين هفته برنامه ويژه است و فيلم هاي منتخب سال هاي 85 و 86 سينماي ايران كه در جشنواره هاي بين المللي به عنوان فيلم هاي برگزيده شركت كرده اند , با حضور كارگردان و در 3 روز برگزار مي شود. برنامه ي دوم اين مجموعه است. قبل از شروع برنامه آقاي معظم (مسئول كانون فيلم) از روي صندلي خود رو به حضار بلند مي شود و در چند جمله ي مختصر فيلم را معرفي ميكند و كارگردان را كه كنار او نشسته است را نشان مي دهد, عليرضا عرب.

يه جورنمايش واقعي با مخاطب هاي واقي!

جمعيت سالن بيش از 200 نفر است كه غالب آن ها جوان هستند. دانشجويان سينما , دانش آموزان هنرستان, اما فقط اين ها نيستند, خيلي هاي ديگر با دل مشغولي هاي روزانه ي ديگري به خاطر علاقه شان اين جا حضور دارند. اما چيزي كه بين همه ي آن ها مشترك است سطح سليقه ي بالا و هنري آن هاست. اين را يكي از اعضاي كانون مي گويد: " اين جا هر فيلمي نمايش داده نمي شود. ما اين جا فيلم هاي ارزشمند و خوب را ميبينيم, نقد مي كنيم, خيلي چيز ها ياد مي گيريم و در مجموع لذت مي بريم." افراد مسن و كم سال هم ديده مي شوند. پسر چهار ساله اي همراه مادرش كنار من نشسته اند. پسرك جز يك مورد تا آخر برنامه نا ارامي نكرد. حتي شخصيت اين كودك هم خاص است.

چراغ ها كاملا خاموش مي كنند . ذوق كرده ام! يادم مي آيد يكي از كارگردانان معروف قبل از پخش فيلمش توي يكي از سالن هاي سينماي اصفهان اظهار مي كرد متاسفم كه شما نمي توانيد فيلم را با كيفيت اصلي اش ببينيد با اين چراغ هاي روشن! مي گفت كه متعجب است كه اين جا تنها جاي دنياست كه با چراغ روشن فيلم نمايش مي دهند. خلاصه اين كه فيلم شروع شد و الحق كه زيبا بود. همه خيلي مشتاق و با دقت فيلم را تماشا مي كردند. نه صداي پچ پچ حرف مي آمد و نه خرچ خرچ پفك! بعد هم كارگردان, مسئول كانون و زاون غو(قو!)كاسيان( از منتقد هاي شناخته شده ي اصفهان) به تحليل فيلم پرداختند. البته كه هر يك از افراد حاضر در سالن مجاز به اظهار نظرات و سوالات خود بودند.

بعد در مورد نحوه ي شركت در جلسات از آقاي معظمي مي پرسم كه شرط آن را پر كردن فرم است و هزينه اي ندارد. شما با پر كردن اين فرم شايستگي خود را براي عضويت در چنين گروهي نشان مي دهيد.

كانون فيلم حوزه ي هنري سوره 19 شهريور برنامه ي خاص ديگري دارد كه پخش فيلم " توت فرنگي هاي وحشي " با حضور " علي مصفا " است.

كانون آفرينش داستان

فعاليت ها

يكي ديگر از گروه هاي فعال با اعضاي علاقه مند و پي گيري كه ماهي يك بار به اين جا مي آيند, كانون آفرينش داستان است. كه فعاليتشان را مي توان به چهار قسمت تقسيم كرد:

1_ نشست هاي تخصصي ادبي كه به بررسي مفاهيم و عناصر داستان مي پردازد.

2_ عصر داستان كه پيش از اين با عنوان عصري با قصه شناخته مي شد. جلسات اين بخش چهارشنبه هاي آخر ماه در سالن دفتر مركزي سوره برگزار مي شود. و شامل سه بخش داستان خواني, مهمان , و پرسش و پاسخ است.

3_ گروه در جلسات يك نويسنده يك كتاب يكي از شنبه هاي هر ماه به نقد و بررسي يك كتاب با حضور نويسنده ي اصفهاني آن مي نشينند. اين جلسات خيلي باز و فعال هستند.

4_ نشست هاي هفتگي كانون كه شامل ادبيات جهان ( مثلا در حال حاضر گروه كارهاي اسكانديناوي را بررسي مي كند.) , نقد داستان اعضا و ارائه ي كنفرانس توسط آن ها و ... است.

به جز عصري با داستان, جلسات ديگر هر هفته شنبه ها ساعت 5 تا 7 در مكان خانه ي هنرمندان تشكيل مي گردد.

پست مدرنيسم و عناصر داستان. هان؟!

چهارشنبه آخر ماه است و عصري با داستان. طبق معمول هميشه يكي از بچه هاي گروه داستاني مي خواند و بعد از آن سخنراني مهمان كه " هوشيار انصاري فر " است با موضوع " پست مدرنيسم و عناصر داستان " . عمده ي مطالبي كه در اين نشست مطرح شد, معرفي سبك پست مدرن و چرا و چگونگي به وجود آمدن آن , خاصيت داستان پست مدرن در روايت, شروع, طرح و... بعد از آن چند دقيقه اي وقفه كه اعضا به فضاي حياط مجموعه رفتند و پذيرايي . بعد به سالن برگشتند تا ادامه ي جلسه را با پرسش و پاسخ پيش ببرند. البته با ميكروفوني كه حالا باتري تمام كرده است.

مسئول دَو ِشي!

حدود صد نفر در سالن حضور دارند. چيزي كه خيلي زياد به چشم مي آيد , آرامش عجيبشان است. انگار كه خيلي آرام و متفكر در حال خواندن كتابي هستند. جو خوبي ميانشان حاكم است.

كسي اين جا هست از همه بيشتر جنب و جوش دارد و به قول خودش دَوِ ِش( يعني هميشه بدو!) است. "اصغر خان محمدي" , مسئول جلسات و عضو شوراي اين كانون. متولد 63 و دانشجوست. همه ي اطلاعات را از او مي گيرم. خيلي خوب و به مدل دَو ِشي ِ خودش جواب سوال هايم را مي دهد. حتي گه گداري بر روي كاغذي كه رويش مي نويسم دست مي برد و غلط هاي املايي ام را تصحيح مي كند!! مي گويد ما اينجا به قدري علاقه مند به كاري كه انجام مي دهيم هستيم كه حتي گاهي وقت ها كه بحثمان در مجال و چهارچوب فكري جلسه نمي گنجد, بيرون از فضاي اين جا با بچه ها گروهي در موردش جلسه مي گيريم. قدري هم از مشكلات داستان نويسي مي گويد, از مشخصات يك داستان پرفروش و متوجه هست كه مبادا يادداشتشان كنم. امروز داستان كوتاه بيشتر خوانده مي شود. متاسف است كه حتي رمان هاي خوب و ارزشمند هم مهجور واقع شده اند و دليلش را تمدن گرايي مي داند.

عضويت هزينه ي مالي ندارد. بايد ادب ِ داستان نويسي داشته باشي. البته در انتخاب افرادي كه فرم پر مي كنند زياد سخت گيري نمي شود چون اين ادب قسمت اعظمش بعد از عضويت حاصل مي شود و اين يكي از اهداف كانون هاي اين چنيني است.

اين كانون وبلاگ هم دارد كه انشاالله قرار است بعد از اين بيشتر فعال بشود . به آدرسisf_dastannevisan.blogfa.com

اركستر سمفونيك اصفهان

اركستر سمفونيك اصفهان با جمعي از جوانان در اين مكان به تمرين مي پردازند و اين روزها با نزديك شدن اجرايي كه به مناسبت هفته ي دفاغ مقدس در شهريور ماه دارند, جلسات بيشتري را در كنار هم به تمرين مي پردازند. اين اجرا شامل قطعات "سمفونی ایثار" ، "حماسه خرمشهر" ، "از کرخه تا راین" ، "بوی پیراهن یوسف" و "روز واقعه" است که همه از آثار جاویدان استاد مجید انتظامي مي باشد. و خود ايشان رهبري گروه را بر عهده دارند.

گروه كُر برنامه ي تمرينشان تمام مي شود. مي خواهم با اغضا صحبت كنم مي گويند بدون اجازه نمي توانند صحبت كنند. ارجاع داده مي شوم به مسئول گروه كه عجله دارد و بايد به قراري برسد, نمي توانم با او هم صحبت كنم.

حلقه هاي امنيتي موسيقي چشمك مي زنند!

دليل اين همه محافظه كاري اعضا را متوجه نمي شوم . البته مسئول گروه علاقه مند به صحبت بود كه نشد.

تقريبا همه ي اعضا رفته بودند. بيشتر از همه كنجكاوي ِ خودم از چند و چون و موقعيت گروه باعث شد يك بار ديگر شانس خود را در ارتباط برقرار كردن با دو دختري كه هنوز در حياط بودند امتحان كنم. اول مثل همه ي قبلي ها از جواب دادن تفره رفتند اما بعد كه متوجه شدند سوال امنيتي خاصي ندارنم, شروع كردند به گفتن اين كه هر يك از افراد بعد از پشت سر گذاشتن انواع و اقسام آزمون ها انتخاب شده و به اين جا رسيده. يعني كه حضور هيچ كسي اتفاقي نيست و همه به خاطر شايستگي هايي كه ثابت كرده اند واجد آن ها هستند حضور دارند. البته هنوز هم گروه كاملا بسته نشده است و نمي شود . به اين معنا كا تا لحظه ي اجرا احتمال خط خوردن هر كسي وجود دارد. و همين موضوع جو رقابتي و پي گيري را ميان آن ها باعث شده. با اين حال جو گرم و صميمانه اي دارند.

حلقه ي امنيتي كم كم گشوده مي شود تا آن جا كه موقع خداحافظي دعوتم مي كنند كه جمعه صبح بروم سينما سپاهان تمرينشان را كه با حضور خود استاد انتظامي برگزار مي شود را ببينم. و حتي چند عدد چشمك هم به من مي زنند!!

پاتوق کاریکاتوریستها

براي موفقيت بايد" موسو" باشيد!

كاريكاتور يكي از خلاقانه ترين, كم هزينه ترين و زود بازده ترين هنر هاست. چنانچه اگر شما از همين حالا شروع به كار كنيد و پي گير آن باشيد, خواهيد ديد كه تا 7 -8 سال آينده از پيشكسوت هاي آن محسوب مي شويد. اين حالت در كم تر كار هنري اي وجود دارد. "رحيم بقال اصغري" رييس انجمن "فكو" ي ايران كه هفته ي پيش در اصفهان حضور داشت, مثال درخت "موسو" را براي آن مي زند. درختي در چين كه طي پنج سال اول عمرش ظاهرا آثار رشدي در آن مشاهده نمي شود و بعد از آن هفته اي چهار متر رشد مي كند! اگر چه به ظاهر رشد محسوسي نداشته اما در واقع در حال ريشه دواندن بوده. علاوه بر نگاه و پيدا كردن سوژه و خلاقيت در پرورش آن توانايي در به كار بردن برخي تكنيك ها براي هفته اي چهار متر رشد ضروري است.

شركت در كلاس ها و گروه هايي كه شما را ترغيب به فعاليت در اين زمينه مي كنند, شما را به هدفتان نزديك تر مي كند.

یکی از بخشهای فعال وابسته به حوزه‌هنری، خانه‌ی کاریکاتورو دفتر طنز آن است که تا حدودی، پاتوق کاریکاتوریستهای شناخته‌شده اصفهان و نقطه‌ی شروعی برای جوانان دوستدار کاریکاتور است. اگر می‌خواهید کاریکاتور را شروع کنید، یکی از گزینه‌ها، شرکت در دوره‌ی مبانی و سپس کلاس کاریکاتور 2 است که پس از تکمیل این دوره‌ها نیز می‌توانید در کارگاههای دوهفتگی خانه کاریکاتور که جمعه، صبح‌ها تشکیل می‌شود، شرکت کنید. در این کارگاهها، معمولاً کاریکاتوریست‌ها آثار جدید خود را ارائه و آثار یکدیگر را نقد می‌کنند. مجلات کاریکاتور، اخبار مسابقات داخلی و خارجی و... را بررسی می‌کنند. از دیگر کارهای جنبی خانه کاریکاتور می توان به برگزاری نمایشگاههای مختلف مانند نمایشگاه« 13 سال با کاریکاتور اصفهان» که در اردیبهشت‌ماه برگزار شد، اشاره کرد. در روز افتتاح این نمایشگاه، که با استقبال زیادی هم روبه‌رو شد، کاریکاتوریستهای شناخته‌شده‌ی اصفهان از جمله: امین مویدی، مسعود ضیایی زردخشویی، محمد خردآزاد و... در نمایشگاه حاضر شدند و سپس، کارگاهی با محوریت کاریکاتور چهره و با حضور حسین صافی و امین مویدی برگزار شد و جالبترین قسمت کارگاه، این بود که حسین صافی، کاریکاتور چهره‌ی دو، سه نفر از کاریکاتوریستهای جوان را کشید و با استقبال شدید حضار روبه‌رو شد.

از دیگر برنامه‌های اخیر خانه کاریکاتور نیز می‌توان به برپایی نخستین نمایشگاه فکوی ایران( برگزیده‌ی آثار کاریکاتوریستهای عضو سازمان جهانی کاریکاتور)، برگزاری مسابقه ملی یادواره مرحوم کیومرث صابری فومنی به مناسبت «جشن تولد گل‌آقا» و چاپ 197 اثر منتخب در قالب کتاب یادواره جشن تولد گل آقا، نام برد.

و اما شما!

بخش آموزش حوزه هنري سوره خيابان آمادگي رو برو ي هتل عباسي است. جواني و شركت در كلاس موضوع هنري مورد علايقتان براي توانمندتر شدن و حضور در گروهي كه علايق مشتركي با شما دارند , فرصت خوبي است, آن از دستش ندهيد.

هفته براي تنبل ها هفت فردا دارد, براي موفق ها هفت امروز...

قبرستانی که مرده ندارد!

exir — Sun, 26 Aug 2007 04:21:18 GMT

قبرستانى كه مُرده ندارد!

هما سعادتى- امیر مالک صالحی

به ندرت مى توان كسى را پيدا كرد كه از رفتن به قبرستان در نيمه هاى شب، واهمه اى نداشته باشد و يا با ورود به چنين مكانى، به آرامشِ نداشته اش دست پيدا كند.اما قبرستانى كه در اينجا مى خواهم برايتان شرح دهم كمى با سايرين متفاوت است.از جمله آنكه اين قبرستان اصلا چيزي به نام "مُرده" ندارد! اين مكان عليرغم ساير قبرستان ها كه وسط بيابان بنا شده اند،در مركز شهر است و فضاى درون آن هم كاملا سرسبز.به طورى كه وقتى در اكثر نقاط آن قدم مى زنيد،از سايه ى درختان بى نصيب نخواهيد ماند.از تفاوت هاى ديگر آن مى توان مقبرهْ بزرگان،عرفا و پيامبرانى چون حضرت يوشع را كه در آنجا قرار دارد نام برد. گزارش زیر دو قسمت دارد، یک گزارش ازروزهای گلستان و دیگری از شبهای جمعه در گلستان شهدا.

هما سعادتی؛ نه و سی دقیقه صبح چهارشنبه است. هرچه از دروازه شيراز به سمت "گلستان شهدا" نزديك مى شوم،تفاوت را احساس مى كنم.تفاوتى كه نه فقط در ظاهر خيابان،بلكه در حال و هواى خودم هم احساس مى شود؛انگار كه نيرويى من را به آن سمت مى كشد.به چند مترى ورودى گلستان كه مى رسم،بيلبورد هاى رنگى فراوانى در دو سمتِ هر دو باندِ خيابان توجه ام را جلب مى كند كه زرق و برق خاصى هم به آن بخشيده اند.از آنجايى كه هميشه طرفدارِ سادگى بوده ام،از ديدن اين صحنه چندان خوشحال نمى شوم.مخصوصا آنكه نام هاى مقدسى همچون "امام حسين(ع)" و يا "حضرت زينب(س)" بر روى آنها ديده مى شود.خوب مى دانم كه با اين "جار زدن" ها نمى توان دل كسى را عاشق كرد؛همانطور كه دلِ خودم از اين طريق وابسته نشد.زير لب دعا مي كنم امام حسين(ع) و ساير كسانى كه نام مقدسشان بر اين بيلبوردها ديده مى شود،از اين اعمال راضى باشند و ما - زمينى ها - را دعا كنند؛سپس آرام رد مى شوم.

به محوطهْ اصلى وارد مى شوم و همزمان با ورودم، توجه افراد زيادى به طرفم جلب مى شود.اهميت نمى دهم، خود را بى توجه نشان مى دهم و مشغول خواندن زیارت شهدا مى شوم.به يادِ سؤال هميشگى ام مى افتم؛اينكه چطور مى توان با نگاه،قضاوت كرد،حكم صادر كرد و در نهايت با "چشم غره"،كسى را مجازات كرد؟! در سمت چپ راهى وجود دارد كه در آخر به مقبرهْ بزرگى مى رسد كه بعد از دفعات مكرر رفتنم به آنجا،هنوز نمى دانم متعلق به چه كسيست! در آنجا به همكار محترم، آقای صالحی مى پيوندم!

به مقبرهْ شهيد خرازى مى رسيم.خانم جوانى را مى بينيم كه در حال و هواى خودش است و شديدا در حالِ درد و دل كردن.دلم مى خواهد بدانم چه چيزى در دلش مى گذرد و به دنبالِ چيست.ترجيح مى دهم خلوتش را به هم نزنم.بعد از خواندن فاتحه آنجا را ترك مى كنيم.ناگهان مادرى را بر سر خاكِ پسرش مى بينم.يك لحظه دستانم لرزيد.با نگاه مهربانى نگاهم مى كند اما در وجودم احساس شرمندگى مى كنم.نمى دانم چرا.شايد چون در مقابلش ناتوانم.واقعا اگر از من بپرسد تو براى پسرم و امثال او چه كرده اى من چه جوابى خواهم داشت؟! باز هم ترجيح مى دهم آرام گذر كنم...

به آرامگاه عارف بزرگ، صاحب کتاب "مكيال المكارم" وارد مى شويم.ديوارى دور تا دور آن كشيده شده است و در باريكى هم دارد.وارد كه مى شوم احساس مى كنم به كارگاه ساختمانى وارد شده ام.همه نوع وسايل و مصالح ساختمانى در آنجا ديده مى شود.فكر كنم پر امنيت ترين ترين مكان براى حفظ اين وسايل،اينجا باشد!

كارگران را هم مى توانيد همه جا ببينيد كه سخت مشغول ِ "كَندن" هستند! همکارم سوال می کند،متوجه مى شوم براى كشيدن لوله هاى آب زحمت مى كشند. بقیه هم بیشتر رهگذران بومی این محله هستند که می آیند و می روند.

ناگهان جمع جالبى از چند دختر جوان توجه ام را جلب مى كند؛با تيپ هاى كاملا امروزى،آرايش فراوان و خنده هاى مداوم. نزديك آن ها مى روم و علت حضورشان در اين مكان را سؤال مى كنم.يكى از آنها با خندهْ نه چندان زيبايى مى گويد "اينجا هرچه باشد،از پارك بهتر است.چون پسر ندارد! كسى هم كارى به كارمان ندارد." نگاهى به همكارم كه چند قدم آن طرف تر منتظر من ايستاده است مى كند و بلند مى گويد:"نگران نباشيد.اينجا كسى شما را نمى گيرد." صداى خندهْ جمع بلند مى شود، همکارم متعجب نگاهشان می کند! من هم خداحافظى مى كنم و دور مى شویم.

***

امیر مالک صالحی؛ شبهای جمعه گلستان حال و هوای دیگری دارد. اگر شب جمعه سری به گلستان بزنید، زیاد باورتان نمی شود که شب باشد. قبل از نماز مغرب و عشا اینجا شلوغ است تا نزدیکی های صبح. شبهای تابستان، چون اذان را هم زودتر می گویند تا نزدیک وقت اذان، می نوانید رفت آمدهای جوانان را ببینید.

اما اوایل شب، حدود 8-9 ، از همه طیف اینجا پیدا می شود. اولین چیزی که توجهتان را جلب خواهد کرد، کثرت موتورهایست که دم در گذاشته اند و جوانان مذهبی که کنار آنها تجمع کرده اند. بعضی ها که کمتر ادب دارند، با موتور وارد گلستان می شوند و چند پشته، تا خود قبرها را هم می رانند! بعضی هم موتور را خاموش می کنند و همراهشان می برند. اصولاً اکیپ های موتور سوار، برادران بسیجی هستند که شبهای جمعه را در کنار هم می گذرانند.خانواده های زیادی را اینجا می توانید ببینید. از همه نوعی پیدا می شوند. اکثراً ظاهری مذهبی دارند. ولی در بینشان تیپ های دیگر هم پیدا می شوند. دو دختر مانتویی با روسری رنگی را می بینم که همراه برادر و مادرشان وارد می شوند. ولی زیاد جلب توجه نمی کنند. از این تیپ خانواده ها باز هم اینجا می توانید پیدا کنید. بالای سر قبری می روند، مادر بالای سر قبر می نشیند و دو دختر بعد از فاتحه، روی سکو می نشینند و به موبایلی مشغول می شوند. برادر هم آب می آورد و قبر را با کمک مادر می شوید. چند لحظه بعد یک خانواده ی دیگر هم به آنها می پیوندند، دختری به دختران اضافه می شود که سخت سرگرم می شوند.

دو تا قبر آنطرف تر، زنی چادری با دخترش نشسته اند و دو تایی کتاب دعایی می خوانند. خانواده تازه رسیده با آنها هم سلامی می کنند و با هم حرف می زنند. همدیگر را می شناسند، این نزدیکی قبرها، این دو خانواده را هم نزدیک کرده است.

بین جمعیت زوج های جوانی را هم می توانید ببینید که داخل می شوند. سر قبرها می روند و سپس به "خیمه ی گلستان" می روند و آماده ی "دعای کمیل" می شوند.

زیارتگاها هم تا حدودی مشخصند. از مزار آیت ا... اشرفی اصفهانی، حاج آقا ارباب، مزار سرداران شهید، قبر یوشع نبی و جاهای دیگر که همه زیارتگاه مردم مشتاق است. درون خیمه هم، مراسمات را اجرا می کنند. صدای دعا زیاد است و خانواده هایی که روی قبر عزیزانشان نیز نشسته اند، با دعا هم خوانی می کنند. این میان جمع های جوانان را هم در همه جا می توانید ببینید. عموماً تیپشان مذهبی نیست، همه قشری را می توانید ببینید که در حال شوخی، خنده و شاید فرو رفته در فکرند. دارم از تکیه سردارن بر می گردم که صدایم می کنند. بچه های یکی از پایگاههای شهرند. بعد از سلام، به شوخی می گویند: "این شهید از پایگاه ماست. فاتحه بخوان تا ما هم بیاییم برای شهیدان پایگاهتان فاتحه بخوانیم!"، می گویم: "شهدای ما کلاسشان بالاست. فاتحه ی شما را قبول ندارند!!" همگی می خندند و من دور می شوم. خدا را شکر، زمین را کنده اند. دارند کفپوش می کنند و جای لوله ی آب می کَنَند. دو هفته ای هست که اوضاع اینطوریسن. خوبیش اینست که بین قبرها موتور پیدا نمی شود!

امشب کار و کاسبی بچه ها هم به راه است! تا دلتان بخواهد خرمای نذری و شکلات و مابقی اقسام هست! گل گلایول و گلاب را هم می توانید روی قبر شهدا پیدا کنید. بهترین گلاب، روی قبر حضرت یوشع است. جدیداً دور قبر حضرت یوشع را موکت کرده اند و باید کفش ها را در بیاورید. روی این قبر، همیشه شلوغ است. جلوی "مسجد لسان الارض" هم نیمکت هایی برای نشستن پیدا می شود که پر است. یک شب هم دیدم جلوی مسجد، در محوطه ی باز و موزاییک شده، بساط گل کوچک به راه بود!

دعای کمیل که به پایان می رسد، اینجا کم کم خلوت می شود. جلوی درب اصلی اتوبوسهای زیادی را می بینید که برای بردن مردم به جاهای مختلف شهر، آماده حرکتند. خیلی از خانواده ها می روند. ولی رفت و آمدها تمام شدنی نیست. جوانان هنوز هم در حال رفت و آمدند. رفت و آمدی که تا قبل از اذان صبح طول خواهد کشید. بعضی از مادران شهید، هنوز هم روی قبر پسرانشان نشسته اند. چادر را روی صورت کشیده اند و انگار به خواب رفته اند.

NGO: جایی برای زندگی

exir — Sun, 26 Aug 2007 04:20:18 GMT

NGO ؛ جایی برای تمرین زندگی

سپهر سلیمی

جوانی فصل آموختن و کسب تجربه است و اقتضای کسب تجربه ، حضور در عرصه های اجتماعی است و جالب اینجاست که لازمه ی موفقیت در عرصه های اجتماعی داشتن تجربه است! بنابراین باید از مسیری وارد شد که ضمن کسب تجربه کمترین هزینه ی اجتماعی را داشته باشد.

NGO یا سازمان غیردولتی به گروهی از افراد گفته می شود که بر اساس نیاز جامعه و علاقه خود خدمتی داوطلبانه را انجام می دهند ؛ مثلاً در زمینه حفظ محیط زیست ، کمک به بیماران خاص ، حفظ میراث فرهنگی و ده ها موضو ع دیگر.

سازمان های غیر دولتی در خارج از ایران قدمتی بیش از صد سال دارند ولی عمده سازمان های غیر دولتی ایرانی سابقه ای کمتر از ده سال دارند. البته سابقه گروه های مردمی در ایران بسیار زیاد است و این گروه ها در قالب جوامع محلی و خیریه ها سابقه ای طولانی دارند ولی در این نوشتار منظور سازمانهای غیر دولتی در شکل جدید است.

از آنجائیکه کشور ما کشوری جوان است بالطبع بدنه سازمانهای غیر دولتی محل حضور جوانان پرشوری شده که علاوه بر خدمت داوطلبانه ، به کسب تجربه و تمرین مهارت های اجتماعی می پردازند. البته از دید سازمانی شاید حضور جوانان کم تجربه مشکلاتی را برای این گروهها ایجاد کند ولی در عوض از دل این سازمان ها جوانانی مجرب و اجتماعی بیرون می آیند که می توانند در خدمت فردای ایران عزیز باشند.

سیستم اداره ی این سازمانها دموکراتیک ، شفاف و بر اساس خواست و اراده ی اعضاء می باشد و این برای هر جوانی فرصت خوبیست تا "زندگی" را در یک جامعه کوچک تمرین کند و به کسب تجربه بپردازد.

افراد در این سازمانها بر حسب موضوع فعالیت با نهادها و ادارات دولتی و حکومتی ارتباط دارند و مسیر خوبی برای فرا گرفتن نحوه ی تعامل با سازمانهای دولتی است . ارتباط با سازمانهای دولتی شامل : ارائه پیشنهاد ، همکاری و حتی انتقاد از عملکرد آنهاست و از این رهگذر جوان می تواند تاثیر گذاری و اثر بخشی خود در جامعه اطراف خود را ببیند و با اعتماد به نفسی مضاعف خود را آماده ی پذیرش مسئولیت های اجتماعی کند.

از دیگر فواید جنبی سازمانهای غیر دولتی سازماندهی و رشد استعداد و علاقه مندی های اعضای خود و بویژه جوانان است . متاسفانه سیستم آموزش عالی ما به گونه ایست که عده کمی می توانند در رشته مورد علاقه ی خود تحصیل کنند ولی در سازمانهای غیر دولتی این فرصت مهیاست که هر فردی آزادانه در شاخه ای که علاقه و توانایی دارد فعالیت کند .

نظارت بر عملکرد و فعالیتهای سازمان های غیر دولتی توسط نهادهایی که در قانون پیش بینی شده باعث می شود فضای سالمی در این گروهها حاکم باشد و مسلم است که حضور در گروه های سالم و سازنده مهمترین نیاز دوران جوانیست.

آنچه که گفته شد تنها گوشه ای از فواید سازمانهای غیردولتی است و مسلماً بر این اساس است که در سالهای اخیر مدیران دولتی نگاهی جدی به این بخش دارند و برای انتخاب مشاوران جوان به سراغ این سازمان ها می روند.

در ابتدای کلام نوشتم جوانی فصل تجربه آموزی است و همانطور که شرح دادم NGO های ما نیز همانند اکثریت اعضایشان جوانند پس باید به این نهاد ها فرصت داد تا کسب تجربه کنند و خود را برای ساختن ایرانی آباد مجهز نمایند. جوان برای هر کشوری فرصت و نعمت است و باید به سازمانهای غیر دولتی جوان نیز به دید یک فرصت تازه نگریست.

کنکور از قهوه هم تلخ تر است!

exir — Sun, 26 Aug 2007 04:20:18 GMT

مصاحبه‌ با دو کنکوری معمولی

کنکور از قهوه هم تلخ‌تر بود!

موسی محمدیان

حکایت کنکور برای کسی غریب نیست. انگار همگی چیزهای زیادی برای کنکور از دست دادیم. چیزهایی که وقتی به پشت سرمان نگاه می‌کنیم، می‌پرسیم: «ارزشش را داشت؟». ولی با اینکه اکثرمان دچارش بوده‌ایم، باز هم نشستن پای صحبت کسانی که کنکور داده‌اند خالی از لطف نیست. وقتی می‌بینی با یک کنکوری مصاحبه شده است، راحت می‌شود حدس زد که طرف رتبه خوبی داشته، نخبه بوده، تیزهوش بوده و ... اما مگر بیشتر کنکوری‌ها بچه‌های معمولی نیستند؟ درست مثل خود ما، مثل علی مقتدری و مثل آرين دخت حسینی. کافه مارسی، جای قشنگی برای مصاحبه بود. عکس نابغه فیزیک، انیشتین كه زل زده بود به ما و مي‌گفت من هم در مدرسه و دانشگاه به جايي نرسيدم. در ضمن بوي تلخ قهوه یادمان می‌آورد که کنکور از قهوه هم تلخ‌تر بود.

از چه موقعی شروع کردی برای کنکور درس بخوانی؟
علی: به خاطر مدرسه‌ای که داشتم لازم بود در کل دوران دبیرستان درس‌خوان باشم. من یک منطقی برای خودم داشتم، مثلا چون می‌دانستم اگر رشته پزشکی بروم باید خوب شیمی بلد باشم، از همان اول جوری درس خواندم که کنه و بنه مطلب را یاد بگیرم. برای همین هیچ‌وقت اینطور نشد که مثلا روزی 8 ساعت درس بخوانم. البته از نتیجه راضی نیستم ولی طبق نگرش خودم پیش رفتم. اما به عنوان یک کنکوری از تابستان پارسال شروع کردم.
آرين دخت: من دو سال درگیر کنکور بودم. چون سال اول نتوانستم رشته‌ای که دوست دارم قبول شوم.

قبل از درگیر شدن با کنکور چه فعالیت‌هایی داشتی؟
علی: یک کار پزشکی-ورزشی با باشگاه‌های پریش و سپاهان انجام می‌دادم که تعطیلش کردم. چون وقتی می‌روی سر یک تیم باید چهار پنج ساعت وقت بگذاری. در مورد تاریخ ادیان و دین‌شناسی بومی هم کار مطالعاتی و تحقیقاتی می‌کردم. در یک کنفرانس هم مقاله‌ای در مورد تاریخ یهودیان اصفهان ارائه دادم.
آرين دخت: تابلو می‌کشیدم. 24 ساعت وقتم را با نقاشی می‌گذراندم. بعضی وقت‌ها از عصر شروع می‌کردم به نقاشی کشیدن تا سرم را می‌آوردم بالا می‌دیدم چراغ‌ها خاموش است و همه خوابیده‌اند. بعد که کنکوری شدم کارم کاملاً تعطیل شد. البته الآن هم تعطیل است. اصلا ذوق و حوصله‌اش را ندارم که نقاشی کنم.

پس می‌شود گفت کنکور باعث تعطیل شدن فعالیت‌های جنبی‌ شد؟
علی: (می‌خندد) همه را تعطیل کرد.، اصلا زندگی را تعطیل کرد.
آرين دخت: من که دو سال تعطیل بودم.
آرين دخت! سال اول که آدم کنکور دارد بالاخره مدرسه می‌رود، در کنار بقیه همکلاسی‌هایش است. اما

سال دوم چی؟
آرين دخت: سال دوم واقعا سخت بود. البته با مشاور درس می‌خواندم. از ساعت 7:30 صبح تا شش و هفت بعدازظهر واقعا درس می‌خواندم. سال اول همه درس‌ها را حفظ کردم ولی سال دوم خوب فهمیدمشان.

چه کنکوری دادید؟
آرين دخت:‌ ریاضی

چرا نرفتی هنر ؟
آرين دخت: خودم خیلی علاقه داشتم. ولی روز و شب می‌گفتند قبول نمی‌شوی، کنکور هنر سخت است. با مشاور حرف می‌زدم می‌گفت نمی‌توانی!

اصلا برای چی می‌خواستی بروی دانشگاه؟ مگر داوینچی یا ونگوک دانشگاه رفته بودند؟
آرين دخت: الآن همه دانشگاه می‌روند. نمی‌شود دانشگاه نروی.

همه یعنی کی؟ یعنی یک نفر که بخواهد نقاش حرفه‌ای بشود حتما باید دانشگاه برود؟
آرين دخت: نه! دانشگاه رفتن برای خودم مهم نبود. اما برای خانواده و اطرافیان چرا. اگر مدرک نداشته باشی بعدا کار هم نمی‌توانی بکنی. باید حتما مدرکت را بزنی به دیوار تا کسی بیاید سراغت.

البته در مورد رشته علی وضعیت فرق می‌کند، اینطور نیست؟
علی: بله! رشته‌ای که من می‌خواستم یعنی پزشکی رشته‌ای است که برای آن حتما باید دانشگاه رفت. با رشته‌های هنر فرق می‌کند. علاوه بر آن نگاهی که در جامعه نسبت به اکثر مسایل حاکم شده یک نگاه آکادمیک است. مثلا در رشته تغذیه و هتل‌داری، فوق لیسانس تولید سس داریم. یعنی نگاه‌ها آکادمیک شده. یکبار سر کلاس فوتبال بودم. یکی از اساتید آمد و لب‌تاپ را باز کرد. جوری فوتبال را توضیح می‌داد انگار دارد آناتومی درس می‌دهد.

کسانی که فشار کنکور را احساس کرده‌اند، همیشه می‌گویند خانواده‌ها و مدارس و جامعه ما را به این سمت می‌برند. اگر به خواست خودمان بود چنین نمی‌کردیم. تو اين حرف را قبول داري؟
علی: ما نباید گناه ناکامی خودمان را گردن دیگران بیندازیم. مثلا ما مجبوریم چند کتاب سنگین ریاضیات بخوانیم. این شاید ما را له کند اما از طرف دیگر خواندن ریاضیات به ذهن نظم و نظام می‌دهد. ما مجبوریم بخوانیم اما اینطور نیست که هیچ استفاده‌ای برایمان نداشته باشد. در این زمینه مشکل اصلی غیر علمی بودن کنکور است. چند روز پیش رتبه سه رقمی کنکور آمده بود تا من برایش یکی از تست‌های کنکور را حل کنم. می‌گفت اصلا یادم نیست راه حلش چیست!

کنکور چه چیز خوبی برایتان داشت؟
آرين دخت: آدم کتک خورش ملس می‌شود.

منظورت کتک خور حرفی است؟
آرين دخت: آره، هر کس رد می‌شود یک چیزی می‌گوید. در ضمن یاد می‌گیری شب‌ها بیدار بمانی و درس بخوانی.
البته اینکه خوب نیست. در مورد خود من مثلا کنکور باعث شد زمانبندی را خوب یادبگیرم و بتوانم نظم در کارهایم برقرار کنم.
آرين دخت: زندگی من نظم خوبی داشت. کنکور این نظم را به هم زد. تازه آدم کلی مریضی هم می‌گیرد. گردن درد و کمر درد و استرس.

برای تو کنکور چه چیز خوبی داشت؟
علی: ماهیت واقعی آدمها را شناختم. آدمها را در شرایط سخت می‌شود شناخت. آدمهایی که شاید در آینده همکار من باشند، در این دوران خوب شناختمشان. یعنی فهمیدم این آقا در شرایط بحرانی چطور نسبت به من و اطرافیانش عمل می‌کند. فکر می‌کنند بقیه می‌خواهند جای آنها را بگیرند و برای همین سعی می‌کنند همه را حذف کنند.
آرين دخت: در کتابخانه‌ای که درس می‌خواندم بعضی از بچه‌ها زودتر می‌رفتند. وقتی می‌پرسیدی کجا؟ می‌گفت خسته‌ام می‌روم خانه‌ بعدا می‌فهمیدیم رفته فلان کلاس.
علی: یک خوبی دیگرش هم این است که وادار شدم درس بخوانم. همه فکر می‌کنند وقتی رد شوند چیزی از دست داده‌اند اما نه! 28 جلد کتاب خواندن و یاد گرفتن از دست دادن وقت نیست.
آرين دخت: حالا یاد هم بگیری. می‌خواهی با آن چه کار کنی؟
علی: مثلا زبان عربی. بیشتر از یک میلیارد نفر به این زبان حرف می‌زنند. یک زبان کامل و بلیغ است. کسی که این زبان را یاد بگیرد چون یک سطح بالاتر از زبان را یادگرفته اگر اسپانیایی هم جلویش بگذارند راحت‌تر یاد می‌گیرد.
آرين دخت: فکر می‌کنی با خواندن برای کنکور می‌شود عربی یاد گرفت؟ الآن می‌توانی عربی صحبت کنی؟
علی: من سعی می‌کردم جوری بخوانم که یاد بگیرم. زیرنویس فیلم‌ها را می‌توانم بخوانم اما مکالمه تدریسش جداست.
آرين دخت: یعنی یک کشور دیگر بروی نمیتوانی حرف بزنی.
علی: تلاش می‌کنم. تا یک عرب ببینم فوری می‌روم سراغش اما مکالمه تدریسش جداست.

چه رشته‌ای دوست داری قبول شوی؟
علی: پزشکی، البته من از همان اول با خودم می‌گفتم که base علوم پزشکی را دوست دارم. این base در پزشکی، دام‌پزشکی، داروسازی و فیزیوتراپی هست. اینکه یک محدوده برای خودت تعیین کنی خیلی بهتر است تا روی یک رشته میخ شوی. من الآن روی دام‌پزشکی هم گیر ندارم. می‌روم روی بیماری‌های مشترک انسان و دام کار می‌کنم.
آرين دخت: من فقط معماری می‌خواستم. دانشگاهش را هم می‌شناختم. به خاطر نزدیکی‌اش به هنر. اگر هم معماری نشد، شهرسازی.

اگر معماری قبول شوی، فکر می‌کنی این دو سال زحمت ارزشش را داشت؟
آرين دخت: بله! به معماری خیلی علاقه دارم. ارزشش را داشت 2 سال برایش اذیت بشوم. اما قطعا اگر بدون این همه اذیت می‌رفتم رشته معماری راضی‌تر بودم.

از رشته مورد علاقه‌ات چقدر شناخت داري؟
علي: من طعم خوب كردن آدم‌ها را چشيده‌ام و مي‌دانم چه لذتي دارد. پزشكي هم يعني همين. مثلا چند وقت پيش در مسابقه فوتبال پاي يكي از بچه‌ها دچار گرفتگي شده بود. ظرف چند ثانيه گرفتگي را باز كردم. وقتي به چهره‌اش نگاه كردم واقعا لذت بردم. روي پايي كه تا چند لحظه پيش اصلا باز نمي‌شد داشت مي‌دويد و مي‌خنديد.
آرين: در رشته‌هاي مهندسي معماري خيلي به هنر نزديك است. براي همين انتخابش كردم. كتابخانه هم كه مي‌رفتم با دانشجويان معماري كه براي ارشد درس مي‌خواندند صحبت مي‌كردم و كتاب‌هايشان را مي‌ديدم. معماري را واقعا دوست دارم.

علي! از جراحي نمي‌ترسي؟
علي: نه! اصلا مشكلي ندارم.

از تشريح چطور؟ تكه پاره كردن بدن يك مرده!
علي: هدف مقدسي پشتش وجود دارد. البته گاهي به عكس‌هاي جنازه‌هاي تكه پاره نگاه مي‌كنم تا دلم سنگ شود و عادت كنم!

نظرت در مورد رقابتی که حاکم بر کنکور چیست؟
علی: رقابت واقعی در رشته‌های خوب برای یک عده محدود است. ریاضی زیر ده‌هزار و تجربی زیر 5000. اینطور نیست که همه شرکت‌کننده‌ها در حال رقابت باشند. مقدار بسیار کمی از این رقابت ‌سازنده است. چون واقعا زیر 5000 تجربی جنگ است!

پس خیلی از دست آن کسانیکه نارفیقی می‌کردند ناراحت نیستی؟
علی: نه! جنگ است، واقعا جنگ است! اما خودم می‌گفتم اگر چیزی پیش آمد با همه در میان می‌گذارم، خدا خودش جواب کارم را می‌دهد. اگر کلاسی بود به همه می‌گفتم. اما آنهایی که نامردی کردند جوابش را گرفتند. یکی از بچه‌هایی که همه فکر می‌کردند 2 رقمی می‌شود، به دوست من گفته بود فکر می‌کنی فلانی اصلا مجاز می‌شود؟ جواب کنکور که آمد، آنکه قرار بود مجاز نشود شد 650 و خودش شد 1300.
آرين دخت: اولا برای بچه‌های تجربی رقابت شدیدتر است تا ریاضی. ثانیا مدرسه ما خیلی سطحش بالا نبود که رقابتش خیلی شدید باشد. اما خودم هرجا کلاسی گیر می‌آوردم و می‌رفتم، چیزهایی که یاد گرفته بودم به بقیه بچه‌ها هم می‌گفتم.

فکر می‌کنید دلیل این فضای رقابتی غیردوستانه چیست؟
علی: خانواده خیلی تاثیر دارد. قرار بود رتبه‌ها را 8 صبح در سایت بگذارند. من به دلم افتاد نصف شب سری به سایت بزنم. ساعت 5 صبح بود. دیدم رتبه‌ام 2900 شده است. در فکر این بودم که پدر و مادرم ناراحت می‌شود. صبح به مادرم گفتم: «یه چیزی می‌گم ولی بعدش بازم من را به عنوان بچه‌ات دوست داری؟» بعد گفتم پزشکی قبول نمی‌شوم، بعد هم همه چیز تمام شد. اما می‌دانم در بعضی خانواده‌ها هنوز آتش این قضیه خاموش نشده است مثل یکی از بچه‌ها که با رتبه 18 آزمون‌ سنجش در کنکور شد 2500. ضمن اينكه در جامعه هم جو بیخودی در مورد کنکور راه انداخته‌اند. مادرم انتظار داشت من این یکسال فقط بنشینم درس بخوانم، دود چراغ بخورم، لامپ‌ها همینطور بسوزد و من عوضشان کنم، اما من هم هیچوقت اینطور نبودم.
آرين دخت: رتبه‌ای که می‌خواهی به خانواده بگویی خیلی برایت اهمیت دارد. بیشتر از طرف خانواده است. در مورد خودم سال اول اینطور نبود. من جزو کسانی بودم که در دانشکده پزشکی کنکور دادم. امتحانمان دیرتر شروع شد و برگه به دستمان نرسید. خیلی وقتمان کمتر از بقیه بود. به جای 7:30، امتحان بعد از 9 شروع شد. می‌گفتند برگه به دستمان نرسیده است. صندلی‌ها را هم اشتباه چیده بودند. مثلاً از 105 می‌پرید 375. من اول صندلیم را گم کردم و بعد خودم را. نمی‌توانستم تست‌ها را مرتب بزنم. ما روبه‌روی سالن تشریح بودیم. بوی بسیار بدی می‌آمد.
علی: بوی فرمالدهید است. مایعی است که جنازه‌ها را در آن نگهداری می‌کنند.
آرين دخت: برگه‌ها نرسیده بود. آمدند توی کلاس و گفتند اگر دوست دارید بزنید و برقصید! یک عده نشسته بودند گریه می‌کردند و یک سری داشتند می‌زدند و می‌رقصیدند!

اگر به جای پدر و مادرت بودی، بچه‌ات را مجبور می‌کردی به دانشگاه برود؟
علی: بستگی دارد به جای دانشگاه رفتن بخواهد چه کاری انجام دهد. برخی کارها هست که اگر بگوید به جای دانشگاه رفتن می‌خواهم آنها را انجام دهم می‌پذیرم. مثلا بخواهد نویسنده یا ورزشکار شود. نویسنده شدن با مدرک کاری ندارد و یا یک ورزشکار خوب شدن از یک دانشجوی برق دانشگاه شریف شدن به مراتب مشکل‌تر است.
آرين دخت: کسی که هم سن من است قدرت تصمیم‌گیری دارد. به هیچ کاری مجبورش نمی‌کنم. نه دانشگاه رفتن و نه دانشگاه نرفتن.