برچسب جادویی
نیما احمدزاده
محبت و شفاعت اهل البیت علیهم السلام، بایدها و نبایدها
اللهم صل علی محمد و آله الفلک الجاریه فی الجج الغامره یأمن من رکبها و یغرق من ترکها
المتقدم لهم مارق و المتأخر عنهم زاهق واللازم لهم لاحق
خدایا بر محمد وآل محمد درود فرست که بسان کشتی جاری ای در دریاهای بیکران اند، کشتی ای که هر کس سوار آن شد ایمنی یافت و هرکس آن را ترک کرد غرق شد.
هر که بر ایشان تقدم جوید از بین رفته و هر کس از ایشان عقب بیافتد نابود است و کسی که ملازم آنان باشد به حق پیوسته...
(از صلوات ویژه ماه شعبان)
این روزها از محبت امام زمان (عج) و ائمه اطهار زیاد می گوییم و می شنویم.
اما بیشتر از آن که محبت اهلبیت عاملی برای تلاش و کوشش بیشتر ما برای نزدیک شدن به اهلبیت باشد، گویا ضمانتنامه ای است که با گرفتن آن بقیه اعمال و عقاید و اخلاق ما با هر کیفیتی مهر تأیید می خورند.
امام حسین و امیرالمؤمنین علیهماالسلام را دوست داریم پس لازم نیست زیاد زحمت بکشیم، هر کاری بکنیم روز قیامت بخشیده می شویم. شفاعت هست و پارتی بازی و ... ما هم که اهلبیت را دوست داریم.
گویا دوستی اهلبیت مثل دوستی های طرفداران تیم های آبی و قرمز است. عده ای مثلا طرفدار آبی شده اند و برنده اند و بقیه هم که طرفدار قرمز هستند بازنده اند.
ما شیعه ایم چون در شناسنامه هایمان نوشته اند پس برنده شدیم و بقیه هم بازنده اند، چون در شناسنامه هایشان ننوشته شیعه !
البته طرفداران خدا هم رنگ دارند چنانچه قرآن می فرماید صبغة الله و من أحسن من الله صبغة
اما این رنگ آمیزی الهی به گونه ایست که با عمق جان پیوند می خورد و بیانگر یک حقیقت تکوینی است نه یک قرارداد اعتباری.
پیامبر اسلام فرمودند: « محبت به من و اهل بیتم در هفت جا که طلب در آن هفت موطن بزرگ است، سودمند می باشد؛ هنگام مرگ، در قبر، در هنگام برانگیخته شدن از قبرها، هنگام گشودن نامه اعمال، هنگام میزان و هنگام عبور از صراط »
آیا این محبت از سنخ محبت های اعتباری است یا حقیقتی است که جان آدمی را متعالی می کند تا بتواند از نور صاحبان شفاعت مدد بجوید و در پرتو آن ذوات نورانی راهی به سوی نور پیدا کند.
شفاعت از شفع است به معنی زوج.
شفاعت برای کسانی است که جانشان با جان شفاعت کننده همسوست و در قیامت با آن همراه می شوند و در حقیقت تأثیری است از شفاعت کننده بر شفاعت شونده که موجب جذب آدم به آن جان برتر و کنار رفتن تعلقات و رسیدن به حق می شود.
روح هایی امکان اتحاد دارند که همسو باشند. شیعه امام زمان (ع) اگر با امام خود هم افق و همسو بود از پرتو آن روح برتر بهره مند می شود و جلو می رودو به شفاعت آن حضرت براحتی از مراحل سخت می گذرد و به لقاء الهی سیر می کند و اگر حقیقت وجودش سنحیتی با امام نداشت طبیعتا با امام همراه نمی شود و بهره ای هم نمی برد.
در یک مثال ساده برای تقریب ذهن می توان گفت: مانند آهنی که در مجالست با آهنربا خاصیت مغناطیسی پیدا می کند و کم کم هم خود جذب می کند و هم بهتر جذب آهنربا می شود.
ولی یک تکه چوب، جذب آهنربا نمی شود، اگر اسمش را هم عوض کند و در شناسنامه اش بنویسند :"این شیء آهن است، چوب نیست" هیچ تأثیزی در این واقعیت جاری و ساری در نظام هستی ندارد. با یک اسم و برچسب اعتباری که هیچ تأثیری روی اعمال و اخلاق و عقاید آدم ندارد که نمی توان توقع داشت همه چیز عوض شود.
فرصت های خوبی برای آدم شدن و هم رنگ اهلبیت شدن داریم، از دستشان ندهیم.
اللهم إن لم تکن غفرت لنا فی ما مضی من شعبان فاغفرلنا فی ما بقی منه
خدایا اگر تا این مدتی که از ماه شعبان می گذرد ما را نیآمرزیدی در باقی مانده آن ما را بیآمرز!